Spierpijn en Wisconsin vs Ohio State

Het is even relatief rustig op mijn stage, dus daarom even een kort verslagje tussendoor. Het wordt een beetje eentonig (kan er ook niks aan doen), maar het gaat nog steeds goed hier en DC blijft leuk.

Twee dingen van de afgelopen week zullen me altijd bijblijven. Het eerste is een training die ik vorige week dinsdag had met een personal trainer bij mijn nieuwe sportclub. Nou ben ik niet echt van de personal trainers, maar omdat ik deze sessie gratis bij mijn abonnement kreeg (ik blijf natuurlijk wel een Hollander, he?), dacht ik: what the hell, waarom ook niet?

Nou, dat heb ik geweten. De training zelf was best goed te doen (squats, sit-ups, opdrukken, dat soort oefeningen) en de trainer nog aardig ook (al bevestigde hij wel het vooroordeel over trainers: mooi lichaam, weinig herseninhoud), maar toen kwam de cooling down, en daarmee het stretchen. Dit kwam in dit geval neer op languit liggen terwijl de trainer je benen stretcht, of in mijn geval, ernstig overstretcht. Het leek wel of ik bij de fysio op de pijnbank lag: zelden zo'n pijn geleden!

Toen ik na de training de trap naar de kleedkamer afstrompelde, kon ik amper druk op mijn benen zetten (leken wel op gekookte spaghetti) en wist ik al dat het foute boel was. En ja hoor, de rest van de week leek ik - tot grote hilariteit van mijn huisgenoten, Sam: "Now you really ARE the oldest in the house" - dan ook sprekend op een bejaarde. Vooral als ik een tijdje gezeten had, was het niet om aan te zien. Mijn armen (die ik zelf had gestretcht) deden totaal geen pijn, maar die benen... Kortom: dit. nooit. meer. Daarom vanavond gewoon weer een lesje zumba, dat is veel meer mijn ding.

Afgelopen zaterdag heb ik de sfeer rond een bijzondere American Football -match mogen meemaken. College Football is hier veel populairder dan de eredivisie op zondag en deze dag stond in het teken van Wisconsin vs. Ohio State. De laatste keer dat Wisconsin van Ohio won was in 1981 - tot afgelopen zaterdag dan. Het dak in de bar Hamilton's (bomvol Wisconsin-fans) ging eraf toen Wisconsin definitief gewonnen had (vergelijk het met MVV dat met 6-0 van Ajax wint); stoere mannen omhelsden elkaar, het bier vloog alle kanten op (echt, het was net de Achterhoek). Maar het was wel leuk om bij zo'n "iconic match" te zijn. Huisgenoot Dave, geboren en getogen in Wisconsin en 'enigszins' onder invloed, noemde het "the happiest night of my life". Ik denk er zelf vooral aan terug als een van de langste nachten, omdat het feest om drie uur 's middags begon en ergens heel laat (of liever gezegd vroeg) eindigde in Third Edition in Georgetown.

Mijn semester aan AU verloopt ook nog steeds prima (cijfers variëren van B+, A- tot straight A's), mijn stage gaat goed (blijkbaar heeft mijn supervisor nu al mijn professor laten weten hoe tevreden ze over me is - altijd fijn) en ik doe er alles aan om te netwerken met Nederlandse journalisten die nu in DC zijn of er ooit gezeten hebben.

Morgen krijg ik voor het eerst bezoek als mijn ouders een kijkje komen nemen in DC. Kan ik ze eindelijk echt laten zien hoe geweldig deze stad is.

Pap, mam, fijne vlucht morgen en ik zie jullie morgenavond!

MariekeXx